„Komendant obozu kapitan Prusiecki doskonale wiedział, że bezczynność nic jest dobrym doradcą i na dłuższą metę nie sprzyja poprawnym stosunkom międzyludzkim. Organizował przeto różne wojskowe kursy szkoleniowe, naukę języka angielskiego, nie zapominając i o sporcie. Potrafił utrzymać dobre stosunki z władzami garnizonu, dzięki czemu mogliśmy swobodnie poruszać się po mieście i najbliższej okolicy. Zapraszano nas do kasyna oficerskiego. Wolno było organizować okolicznościowe uroczystości, w których z zasady brali udział wyżsi oficerowie garnizonu. Wypłacano nam nawet niewielkie gaże. Szczytem wszystkiego była wizyta generała Weyganda, który
przybył do Mascara na przysięgę żołnierzy Legii Cudzoziemskiej. Z tej okazji dowódca garnizonu prosił, aby wszyscy Polacy, jako kombatanci, stanęli w szyku zwartym na uroczystości. Tak też się stało, a kapitan Prusiecki złożył nawet raport generałowi.
Zadziwiał nas przychylny stosunek władz francuskich. Stanowił przecież jaskrawą sprzeczność z tym, czym darzono nas wc Francji po jej kapitulacji. W porównaniu zaś z warunkami, jakie panowały na przykład w obozie pracy Camp des Garrigues, tutaj wiedliśmy prawdziwe „dolce vita".“(4)