„I znów, do pewnego 6topnia, wszystko jest
w porządku.
Lecz otóż i panna dEspard. Wyzdrowiała znów, nie leży więcej, tak, jest na nogach, je trochę, sypia trochę, i od czasu do czasu rozmawia z doktorem. Ale daleko jej do dobrego humoru, kreska wpoprzek podbródka nie zdobi jej. Pyta doktora, czy nie sądzi, że zniknie ona po jakimś czasie, a owszem, odpowiada doktor, zniknie. Narazio masuje sobie panna twarz waseliną i czubkami palców.
Lecz pewnego dnia...
Począł się on od tego, że panna dEspard zbudziła się wyspana, a żeto niedziela, ubiera się
OiUtni roidzial 19 289
SINA TOM ifi n
pięknie. Dzień jest pogodny, to też zaraz po śniadaniu wędruje po śnieżnych dróżkach i dostaje rumieńców na policzkach, później czyta dzienniki, następnie idzie do swego pokoju. Wszystko wydaje się młodej pannie światłej sze, niż kiedykolwiek od dłuższego czasu.
Schodzi do obiadu, a że to niedziela, podano nieco lepsze potrawy, niż zazwyczaj pardwę i czerwoną kaszę.) Pozostało tak niewielu gości, że wszyscy siedzą przy jednym stole, doktór, jako gospodarz, na pierwszem miejscu, potem wszystkie wdowy pastorskie i drobni kupcy z damami, na samym końcu — szafarka.
Nagle panna dEspard zrywa się z swego krzesła.“(14)