„Gdzież się wybrał Toimniża Oba konie stały w głębi rozpadliny, ciche i nieruchome jak cienie. Wydobył z juków puszkę ze zmielo
ną kawą, nabrał pełną garść i sypnął do naczynia. Kiedy kawa się już zagotowała, odstawił garnczek i podniósłszy głowę, niespodziewanie ujrzał po przeciwnej stronie ogniska Toimniża, siedzącego z podwiniętymi nogami i nieruchomego jak posąg. Wrażenie było tak zaskakujące, że Karol przez kilka sekund wpatrywał się w postać towarzysza jak w zjawę. Na koniec wyjąkał
— Nie zauważyłem...
— Nic nie powinno zdradzać wojownika, dopóki on tego nie zechce — zabrzmiała filozoficzna odpowiedź.
Karol sięgnął po drugie naczynie, ulał kawy i podał. Pili w milczeniu, dmuchając na parującą ciecz.
— Widziałem ich — odezwał się wreszcie Indianin. — Spią.
— Ich Ach, chodzi o tę czwórkę. Myślę, że jak się wyśpią, to sobią pójdą. Chyba się dosyć naszukali i wreszcie dadzą mi spokój.
Indianin nie odpowiedział. Nie po raz pierwszy. To było nieco denerwujące. Karol dobrze wiedział, że czerwonoskórzy nie są skorzy do nadmiaru słów na co dzień, ale — prawem kontrastu — stają się niezwykle gadatliwi podczas uroczystych narad starszyzny. Lecz co innego wiedzieć, a co innego być świadkiem tego zwyczaju.“(11)