„— Z najmilszą chęcią. Ale musiałbym po to pojechać do Częstochowy. Czy jest to takie pilne
— Nie, skądże, chętnie poczekamy. Ale prosimy, prosimy nie zapomnieć o nas. Czy pan przypadkiem papierów po matce już nie przeglądał Czy nie znalazł pan czegoś ciekawego — spytał Wieżyca. — Coś w każdym razie, co nas mogłoby zaciekawić
Leon przypomniał sobie o karteczce i portfeliku z krokodylowej skórki, który schowany był obecnie w jego kieszeni na piersi. Ale postawa łysego, młodego porucznika w mundurze marynarskim nie wzbudziła w nim i wzbudzać nie mogła żadnej nieufności. Ludzie, których łączy sympatia, nie oglądają sobie nawzajem podniebienia.
— Nie, zdaje mi się, że nic ciekawego nie zauważyłem — odpowiedział, odrobinę jednak zawahawszy się.
Baron Wieżyca przyjaźnie i parokrotnie kiwnął kremową, lśniącą łysiną i na tym cała rozmowa się skończyła. Uścisnęli sobie mocno ręce. Leon wyszedł z olbrzymiego gabinetu, zastawionego bibliotecznymi szafami i znów niejako bez formalności znalazł się na chodniku Alej Ujazdowskich. Wtedy to wreszcie zastanowił się nad swym dziwnym zaiście stanem czuł się zmęczony, a gdy dotknął policzków, przekonał się; że rzeczywiście są rozgrzane. Spojrzał więc na zegarek i rzecz zaraz zaczęła się wyjaśniać. Była bowiem za kwadrans druga, a jak wiadomo przyszedł do GISZu kwadrans po dziesiątej rano. Przecie jestem po prostu wypompowany! pomyślał. I wnet uczuł, że „rozjaśnianie się rzeczy" wciąż postępuje. Bo czy — nazywając rzeczy po imieniu — nie był właściwie w sposób niedostrzegalny, ale najzwyczajniej w świecie przepytywany, niemal po policyjnemu przesłuchiwany Przecie z pewnością po czterech niemal godzinach ustawicznych pytań podejrzewany przez policję o coś jegomość wychodzi z komisariatu z takimi samymi wypiekami! Tylko że było to zrobione w jego wypadku — pierwszorzędnie, prima clasa. Ależ tak, tak, nie inaczej! zawołał do siebie, wspominając odbytą co tylko rozmowę. Z rosnącym zdziwieniem i poniekąd podziwem (dla barona) przekonał się naraz, że opo“(5)