„— Turlututu mon chapeau pointu! 2
Vincent cofnął się, jakby mu ktoś chlusnął w twarz zimną wodą. Słowa i uczucia zamarły w nim. Usiłował opanować gniew, lecz nie potrafił. Pobiegł do swej sypialni i zatrzasnął za sobą drzwi.
Nazajutrz rano nie pamiętali o kłótni. Zjedli razem śniadanie, po czym każdy poszedł w swoją stronę, na poszukiwanie motywów. Kiedy Vincent wrócił wieczorem do domu zmęczony szukaniem równowagi między sześcioma barwami, jak to nazywał, zastał już Gauguina przygotowującego posiłek na małym piecyku gazowym. Czas jakiś rozmawiali spokojnie. I znów wybuchł spór, gdy zaczęli mówić o malarzach i malarstwie, jedynym pasjonującym ich obu temacie.
Vincent gardził malarzami, których podziwiał Gauguin. Ci zaś, których Vincent ubóstwiał, byli wyklęci przez Gauguina. Obaj mieli zupełnie odmienny sąd o drogach wiodących do sztuki. Może na inny temat potrafiliby mówić spokojnie i zgodnie, lecz malarstwo stanowiło miąższ i rdzeń ich życia. Każdy z nich walczył o swoje zdanie aż do upadłego, aż do całkowitego wyczerpania. Gauguin miał dwa razy więcej siły fizycznej niż Vincent, lecz gniewne rozgorączkowanie Vincenta wyrównywało jej niedobór.
Nawet gdy opinia ich była zgodna, byli jak gdyby naelektryzowani. Po każdej takiej rozprawie nawiedzało ich zupełne wyczerpanie, podobni byli do rozładowanych baterii.“(8)