„— Powiem krótko. Próby uśpią lud, tak jak nam odebrały odwagę. Próby, to teoria pana Rousseau, wielkiego poety, ale człowieka o powolnym i nieśmiałym umyśle. Czekać! Ciągle czekać! Pan Rousseau każe nam czekać. Ale policzcie tylko pokolenia, które zginęły marnie, czekając. Rewolucja konieczna jest zaraz. Rewolucja oświeca umysły lepiej niż tysiące lat wychowania, łepiej niż wieki dobrych przykładów. Rewolucja oświeca królów albo ich obala. Dość czekania!
Można było usłyszeć pomruk uznania.
— Wyrwać razem z korzeniami starożytny dąb monarchii! — dodał w uniesieniu Marat.
— A dąb, padając, zmiażdżyłby cię jak karła! — zawołał Balsamo donośnym głosem. — Wyśmiewałeś poetów, a sam używasz przenośni bardziej poetyckich niż oni. Bracie! Oszczędź nam tych frazesów, które znaleźć można w twoich powieściach kleconych na mansardzie.
Marat zaczerwienił się.
— Czy zdajesz sobie sprawę, co to jest rewolucja Przez cale dzieje ludzkości rewolucje nie przyniosły nic. Dlaczego Dlatego, że ci, którzy wzniecali rewolucje, opętani byli nienienawiścią. Dobrze, przewalajcie dąb, przewalajcie. Ale strzeżcie się, abyście sami nie zginęli pod nim. Chcecie zniszczyć monarchię Chcecie zniszczyć lilie Nasze hasło brzmi Lirła pedibus destrue. Ale aby zniszczyć monarchię na zawsze, trzeba nie dopuścić, aby kwiat świętego Ludwika znowu zakwitł, trzeba osłabić jej autorytet, aby monarchia przestała uchodzić w oczach ludu za coś boskiego, bo to stanowi zaporę, której lud nigdy nie ośmieli się złamać. Sam los idzie nam z pomocą. Małżonka delfina, powołana po to, aby utrzymać ród królewski, od roku zamężna z następcą tronu Francji.. Zbliżcie się, panowie, gdyż obawiam się, że głos mój mógłby przekroczyć wasz krąg...“(15)