„— A teraz chodźmy! — Cavy odsunął zasuwę.
— Proszę zaczekać! — mimo woli wyciągnąłem rękę w poczuciu strachu i słabości, zobaczyłem jednak pogardliwy uśmiech profesora.
—Spokojnie! Proszę iść za mną.
Szybko i ostrożnie szliśmy przez niezwykłe pomieszczenie. Spoglądałem z ukosa na mechanizmy, ale one widocznie przestały się mną interesować i zajmowały się swoimi niezrozumiałymi sprawami. Wyszliśmy przez przeciwległe drzwi i z ulgą odetchnąłem, gdy nieprzyjemna sala została za nami. Szliśmy teraz po lekkim mostku, przecinającym duże, okrągłe pomieszczenie. W dole, pod nami, na głębokości pięciu metrów, na gładkiej, białej płaszczyźnie sunęły błyszczące, metalowe banie. Przypominały ni to ogromne żuki, ni to żółwie. W każdej z nich mieniło się błękitnawym światłem wypukłe, owalne oko elektryczne. Wychodząc po kolei z otworu w kształcie niszy, opisywały łuk wzdłuż ściany i znikały po przeciwnej stronie. Na ich miejsce pojawiały się nieustannie nowe.
— A to co takiego
— Pstl — Cavy przyłożył palec do ust. Na dźwięk mojego głosu mechanizmy zmieniły
kierunek marszu i zaczęły grupować się pod nami. Cienkie jak igły promienie ich pałających oczu przecinały się w różnych kierunkach, podobnie jak światła reflektorów. Wymacywały nas, starając się złapać w ognisko. — Prędzej! — Cavy szarpnął mnie za rękaw. Przebiegliśmy przez mostek i skryliśmy się w przeciwległych drzwiach. W ścianie wąskiego korytarzyka świecił ogromny iluminator, przez który zobaczyłem — jak gdyby dużą halę fabryczną. Zafrapowała mnie różnorodność mechanizmów obrabiarki, transportery, urządzenia transmisyjne. Wiele konstrukcji było mi znanych. Podziemna, zautomatyzowana fabryka... Ale wzdłuż rzędu obrabiarek przesuwały się sznurem zagadkowe banie. Chwilami zatrzymywały się koło którejś z obrabiarek, po czym posuwały się dalej. Widziałem również mechanizmy przypominające ogromne świerszcze, które wyciągały do pulpitów swoje długie, wieloczłonowe łapy.“(10)